Tuesday, September 09, 2014

Realpolitik at Play

Secretary Kissinger: Incidentally, I joked with the Mongolian Foreign Minister that I would visit his country. He took me seriously and extended me an invitation. Should I pay his country a visit? (Laughter) Seriously, there are no U.S. interests in Outer Mongolia, other than creating a sense of insecurity in other capitals. I don’t have to pursue this. I want your frank opinion.

Vice Foreign Minister Ch’iao: Considering this question, our position has been the same since the Yalta Conference. I’ve always told this to the Doctor. Maybe I am wrong, but you talked with Premier Chou about this.

Secretary Kissinger: Yes, but I don’t know how you would view American efforts to establish relations with Outer Mongolia. I know your historical view and what it represents.

Well, I can defer a decision until a later occasion. The only reason to go is to show activity in this area. But if you object—to a visit by me—I won’t go. Diplomatic relations, that we’ll do. (To Ambassador Habib:) Where do we stand on this?

Ambassador Habib: We have had no response.

Mr. Solomon: I believe their northern neighbor objects to Mongolia establishing relations with us.

Vice Foreign Minister Ch’iao: There are two aspects to the situation there. We maintain diplomatic relations [with the Mongolian People’s Republic], so there is no question of law. But this is really just a puppet state. It is in a situation of being occupied. So in such circumstances you will have to decide [whether or not to visit].

Secretary Kissinger: No, I can tell you now that it won’t be done.
FRUS, 1969-76, China. Kissinger's comments to Qiao Guanhua on Oct. 2, 1974.

Hat tip to Sergey Radchenko.

Sunday, September 07, 2014

Interview on Running

Эртээд саваагүйтэж яваад Гэрэг сэтгүүлд гүйлтийн талаар нэг ярилцлага маягийн юм өгөөдөхсөн чинь өнөө Harold Bloom-ийн "ном зохиолчоосоо илүү ухаантай байдаг" гэдэг шиг сая харсан чинь надаасаа хэтийдсэн жаахан ичмээр эд болчихож.

1. Анх гүйж эхлэх болсон тань юунаас үүдэлтэй вэ?

Би коллежид байхдаа сургуулийнхаа урт сэлүүрт завины (rowing) багт хичээллэдэг байлаа. Энэ бол хүний тэвчээр, сэтгэлийн тэнхээг эцэст нь хүртэл шавхдаг хамгийн хүнд хэцүү спортуудын нэг. Харамсалтай нь төгсөөд буцаж ирэхэд Монголдоо энэ спортоор цааш үргэлжлүүлээд хичээллэх боломж байгаагүй юм. Ингээд гүйдэг боллоо. Нэг талаараа гүйлт тэсвэр хатуужил, сэтгэлийн тэнхээг шалгадгаараа өмнө хичээллэж байсан урт сэлүүрт завины спорттой төстэй байсан бол нөгөө талаараа өөрийгөө, орчин тойрноо огт өөрөөр олж харж, мэдрэхэд тусалсан юм. Өөрөөр хэлбэл өнөө зохиолч Муракамигийн хэлсэнчлэн нэг ёсондоо урт амьдрах гэж биш харин амьдралыг бүрэн дүүрэн мэдрэх гэж гүйдэг болсон хэрэг.

2. Эхний үеийн хүндрэл, шантрах мэдрэмжийг давсан түүхээсээ хуваалцана уу?

Өмнө нь өөр спортоор эрчимтэй хичээллэдэг байсан тул эхэлж гүйхэд ямар нэг хүндрэл байгаагүй. Харин шантрах мэдрэмж бол одоо ч гүйх тоолонд төрдөг. Хүмүүс энэ мэдрэмжийг чухам хэрхэн хүлээж авдаг юм бол бүү мэд. Харин миний хувьд энэ бол гүйх үеийн хамгийн чухал хэсэг. Чухам энэ үед л би өөрийнхөө хэмжээ хязгаарыг мэдэрч цаашаагаа явах сэтгэлийн тэнхээ, биеэ бодлоороо захирах чадалтай эсэхээ мэдэж авдаг.

Хэрвээ шантарч, өөрийн бие чадлын хязгаарт хүрч чадаж байвал би өөрийгөө бүрэн дүүрэн мэдэрч чадаж байнаа гэсэн үг. Нөгөөтэйгүүр гүйсээр ямар ч тэнхээгүй болохын цагт цааш дахин нэг алхам явж чадаж байвал өөрийн хэмжээ хязгаарыг тэр хэрээр тэлж байгаа хэрэг. Хүн өөрийн хүрч чадахгүй гэж бодсон газраа хүрч, хийж чадахгүй гэж санагдсан зүйлээ хийж чадахаас өөр сайхан мэдрэмж өөр юу байх билээ...

3. Гүйхийн эрүүл мэндэд ашигтай талын тухай хүн бүхэн мэддэг. Харин таны хувьд гүйх нь юуг илэрхийлдэг вэ. Ямар онцгой тал нь тэгтлээ татдаг хэрэг вэ?

Миний хувьд доорх гурван шалтгаанаар гүйх дуртай. Энэ бол хүн болгонд адил байх шаардлагагүй бөгөөд хүн бүр гүйх тусам өөрийгөө хурцалдаг, урам зориг өгдөг шалтгаануудыг илүүтэйгээр таньж мэддэг байх.

Нэгт, гүйлт намайг илүү сайн хүн болгодог гэдэгт би итгэдэг. Хэдий утгагүй, заавал шаардлагагүй ч өглөө бүр өөрийгөө хүнд хэцүү гүйлтээр сорих нь өдрийн туршид тохиолдох ямар ч бэрхшээлийг түгдрэлгүйгээр даван туулахад тусалдаг. Гүйх тоолондоо өөрийн шантрах мэдрэмжтэй тулж, ямаршуухан хэмжээ хязгаартайгаа мэдэж авсан хүн илүү даруу төлөв байж, амьдралд жижиг ч гэлтгүй бүх зүйлсийг илүүтэйгээр нандигнан хайрладаг.

Хоёрт, гүйлт надад амжилтад хүрэхэд уйгагүй хөдөлмөр ямар чухлыг үргэлж сануулдаг. Шууд л орноосоо босоод марафон гүйчихдэг хүн гэж хаа ч байхгүй. Дөнгөж эхэлж гүйж байгаа хэн ч 1-ээс илүү км гүйж чаддаггүй. Хамгийн гол нь шантралгүй өдөр бүр тэрхүү 1 км-ээ алхам алхмаар ахиулж чадсан хүн л хүссэн амжилтдаа хүрнэ. Амьдрал ч яг ийм. Ямар ч зүйлийг бага гэж гололгүй, алхам бүрийн төлөө уйгагүй, тэвчээртэйгээр хөдөлмөрлөвөл хэн ч хүссэн зорилгодоо хүрч чаддаг. Үүнийг гүйлт лав миний яс маханд шингэтэл ойлгуулж өгсөн юмдаг.

Гуравт, би бусдын өмнөөс гүйдэг. Нэг удаа хамт гүйдэг байсан залуухан Америкийн Ирланд профессороосоо яагаад гүйдэг талаар нь асуутал “бидний эргэн тойронд байдаг гүйх хүсэлтэй мөртөө боломжгүй хүмүүсийн өмнөөс гүйдэг” гэсэн юм. Хэдийгээр энэ өнөөх алдарт Католикуудын гэмшдэг зан нь байж болох ч би өдгөө хүртэл үүнийг дотроо санаж явдаг юм. Өнөөдөр гэрээсээ гараад гүйх хүсэлтэй мөртөө боломжгүй, бололцоогүй өч төчнөөн мянган хүмүүс Монголд бий. Харин би хэдий боломжтой мөртөө гүйхгүй байна гэдэг тэдгээр хүмүүсийн урмыг хугалж буй хэрэг. Би гүйх бүртээ тэдгээр хүмүүсийн өмнөөс гүйж, тэдгээр хүмүүсийг мартаагүй шүү гэдгээ өөртөө сануулахыг хичээдэг.

4. Өдрийн ямар цагт, хотын аль хэсгээр гүйдэг вэ/гүйх дуртай вэ. Яагаад?

Дулааны улиралд Улаанбаатарт гүйхэд хамгийн тохиромжтой цаг өглөө 5-7 цагийн хооронд байдаг. Нар мандсаны дараа, гэхдээ замын хөдөлгөөн эхлэхээс өмнө. Яг л энэ цагуудын хооронд амжиж гүйхгүй бол аюулгүй байдал төдийгүй эрүүл мэнд талаасаа асар их эрсдэлтэй. Машины утаанд хоолойгоо хорсгож, хойноосоо заналтайгаар сигналдуулж үзсэн Улаанбаатарын гүйгч бүр надтай санал нийлнэ байх аа.

Харин дуртай маршрут гэвэл хотын төвөөс Сөүлийн гудамжаар дамжин Энхтайвны гүүр дээгүүр даван цаашаагаа Хурд хорооллын хойд талын замаар явсаар Их тэнгэр орж тэндээсээ Богд уулын бэл дагуу гүйсээр Зайсан хүрч, тэгээд чанх хойд тийш эргэн буцаад Энхтайвны гүүрээр хотын төвд орж ирэх. Ингэж гүйхэд ойролцоогоор 10км болдог бөгөөд хэрвээ хүсвэл замаараа Зайсан толгой дээр гарч өглөөний нарнаар Улаанбаатарыг тольдох их гоё.

5. Гүйх үедээ ямар төрлийн хөгжим сонсдог вэ. Тусгай жагсаалтаасаа танилцуулна уу?

Ямар ч холын зайд гүйгчийн хамгийн сайн хань нь бодол, хөгжим хоёр байдаг. Гэхдээ дан ганц бодолдоо автаад гүйгээд байвал их уйтгартай. Нөгөө талаараа айхтар хашгирсан хөгжим сонсоод өөрийн бодлоо тэр чигт нь хаах бас учир дутагдалтай. Тэгэхээр минийхээр бол гүйхэд хамгийн тохиромжтой хөгжим гэдэг гүйх эрч хүчийг өгөх мөртөө бодож сэтгэхэд саад болохгүй байх ёстой. Энэ бол миний гүйх үедээ сонсдог сүүлийн хоёр жил орчим бараг өөрчлөгдөөгүй шахуу дууны жагсаалт:

Signpost Sound – Who Needs a Road
Rolling Stones – Let It Bleed
Strokes – Under Cover of Darkness
Haik Naltchayan – Daredevil Descent
Matisyahu – Jerusalem
Stone Roses – Sally Cinnamon
RAC – If You Forget Me
Kings of Leon – Use Somebody (RAC Remix)
College & Electric Youth – A Real Hero
The Proclaimers – Sunshine on Leith
Beth Orton – Concrete Sky
Haik Naltchayan – Champs Elysees

6. Гүйгчийн хувьд ямар мөрөөдөлтэй вэ? (Томоохон марафонд оролцох, хувийн амжилт тогтоох гэх мэт)

Мэдээж ямар ч гүйгчийн хувьд Нью-Йоркийн, цаашлаад Бостоны марафоныг амжилттай дуусгах хамгийн том мөрөөдөл нь байдаг. Миний хувьд ч ялгаагүй. Хэзээ нэгэн цагт энэхүү хоёр марафоныг дуусгачихвал лав л үхэхдээ хийж амжсангүй гэж харамсах зүйлс маань нэгээр багасна.

Гэхдээ яг чин үнэнийг хэлэхэд гүйх дуртай хүн бүрийн хувьд битүүхэндээ дээрх хоёр марафоноос ч илүү нэгэн мөрөөдөл байдаг. Тэр нь хамгийн хурднаараа гүйх мөртөө ямар ч хүч гаргаагүй мэт дүүлэн нисэх мэдрэмжийг мэдрэх. Үүнийг үгээр илэрхийлэх хэцүү ч Хайлэ Гэбрэсиласси 2000 оны Сиднейн олимпийн 10,000 метрийн түрүүг авахыг, Бадар-Ууган 2008 оны Бээжингийн алтан медалийг илүү гартай мэт итгэлтэйгээр хүртэхийг харсан хэн ч лавтайяа ойлгоно байх аа.

Thursday, September 04, 2014

Putin Quote of the Day

Господин Президент абсолютно прав: даже в самые трудные для Советского Союза периоды Великой Отечественной войны Япония – тогдашний союзник нацистской Германии – так и не решилась напасть на СССР, что позволило перебросить в конце 1941 года с Дальнего Востока и Сибири на запад части и соединения, которые сыграли решающую роль в битве за Москву.

В этой связи хотел бы привести характерное высказывание одного из высших чиновников императорской армии. Он сказал: «Мы получили начальное военное образование на Хасане, среднее – на Халхин-Голе. Получать высшее не торопимся».
Выступление на торжественном приёме 75-летие победы на Халхин-Голе

Sunday, August 24, 2014

Монголчуудын Vнэт Зvйлс

Ungursun havar bolj ungursun Mongoliin Ediin Zasgiin Forum-iin hureend bolson "21-р зууны монголчуудын үнэт/эрхэм зүйлс" gesen heleltsuulegt bi savaaguytej yavaad suusan yum. D. Enkhbat, N. Jantsannorov geh met manaidaa l hamgiin mundag seheetnuud gegdeh humuus Mongolchuudiin unet zuils gej yu boloh, yur ni herhen uurchlugduj baigaa talaar sanal bodloo huvaaltsah yostoy baisan yum uu daa. Haramsaltay ni edgeer humuusiin dund unet zuilsiin talaar system-teygeer bodoj baigaa hun neg ch alga bailaa (hervee baisan bol ter humuus ni lav chihend naaldahaar yum heleeguy). Neg heseg ni "hil, hel, mal gurav" gesen Zunduin Dorjiin ugiig budaa idej medemhiirsen bol nuguu heseg ni Mongolchuudad unet zuils baihguy, bugd moraliin elegdeld orson gesen aihtar gargalgaa gargav. Unendee hund heregtey yamar ch gargalgaa gargaaguy ug heleltsuulegt buhimdsan minii neg jirgee neleed hunii egduug bish yum aa sonirholiig turuulsen tul ene talaar gants hoyor zuil helye gej bodloo.

Niigmiin unet zuils gedgiig buduun baargaar bol yu zuv, yu chuhal boloh talaarh niiteeree huleen zuvshuurdug oilgoltuudiig helne. Uhaandaa Amerikt hunii yu helj boloh, yu helj bolohguyg zaasan tudii shiidver garahad Amerikchuud uursdiinh ni ug heleh erh chuluund ni haldaj baina gej uzen niiteeree shahuu bosotsgoodog. Harin Mongold website-iig neg erh medelten haasniig gants MongolTV l changaar shuumjleh shiv. Esregeeree etseg ehee enerch hairlah gedeg Mongol hunii huvid yalt ch uguy chuhal, yalt ch uguy baih yostoy gej uzdeg oilgolt ni. Ter ch hereeree ene ni bidnii unet zuil bolno. Harin Baruuniihan etseg ehee zaaval nasan undur boltol ni hajuud ni baij, enerch, toildoh yostoy gej boddogguy. Uuruur helbel bidnii huvid ug heleh erh chuluu gedeg Amerikchuudtay haritsuulahad tudii l chuhal unet zuild tootsogdohguy baigaa bol Amerikchuudiin huvid etseg ehiin achiig nasan turshdaa hariulj, asarch toildono gedeg bidniih shig mash chuhal zuil bish. Medeej hereg ene bol Mongolchuud ug heleh erh chuluund durguy, Amerikchuud etseg ehdee hairguy gesen ug bish. Zugeer l ard tumen bur iluuteygeer unelej, erhemlej, chuhalchildag uur uursdiin unet zuilsteyg haruulj bui hereg.

Yutay ch unet zuilsiin talaar yarihiin umnu hoyor zuiliig oilgoj avah ni chuhal: Negt, uneheer niigemd jinhene unet zuils gej baigaad tuuniig ni tuuhiin yamar neg uyed udur tutam yagshtal barimtalj amidarch baisan altan uye gej baihguy. Heleltsuulgiin uyer aihtar medemhiireed baisan Turiin soyorholt N. Natsagnyam geh zaluugiin bain bain jishee bolgoj avsan Britain-iig end avch uzye. 1983 ond tuhain uyed Yurunhii said Margaret Thatcher televizeer "Victorian values" buyu Victoria hatan haanii zahirch asan 19-r zuunii uyeiin unet zuilsiig niigemdee butsaan nutagshuulahiig urialj baiv. Enehuu Victoria hatan haanii uyeiin unet zuilsiig Britain-chuud goltsuu yos zuitey baih, burhan shashnaa deedleh, eh oronch baih, husel tachaalaa hyanah, ajilch hudulmurch hicheenguy baih zergeer oilgodog yum. Haramsaltay ni 19-r zuunii uyeiin Britain oron yamarshuuhan yaduu, zavaan, gemt hergeer duursen gazar baisniig Charles Dickens-iin zohioliig unshsan engiin 10 jiliin suragch ch helj chadna. Harin Mongolchuudiin unet zuilsiin altan uye baisan eseh tuhai margaval tarhia hagaluulaad duusah biz. Gants naad zahiin jisheeg ter deerh etseg ehee enereh deer avahad 16-r zuunaas umnu "өвөг эцэг нь үхэхгүй болохоор ач нь хонины сүүлээр шахаж шаант чөмгөөр гудруулж алдаг" baisan yum gene lee shuu.

Hoyort, niigem deh unet zuils bainga uurchlugduj, hudulguund baidag bolovch nuguuteyguur ter chigtee orvongooroo uurchlugduh ni bas hovor (Baruunii tuuhend jishee ni unet zuils yurduu 2-3 udaa l ter chigtee uurchlugduj bailaa). Iimd ehleed Mongolchuudiin unet zuils hil, hel, mal gurav yumaa geed suugaad baigaa huniig nudee neegeed ergen toirnoo neg sain haraadhaaray gej helye. Hun amiin talaas iluu huvi ni orshin suudag niislel hot udruus udurt ulam bur cosmopolitan bolj, duriin dund surguuliin suragch juulchdad helmerchilj, niisleld mal aj ahui erhlehiig horiglood lav l arav garui jil bolj baina. Iim nuhtsuld Mongoliin hun amiin tal orchim huvi ni (za baig gehed yadahnaa Angli, Mongol hel deer 1-r angiasaa ehelj suraltsaj bui bagachuul, usvur uyeiinhen) Mongol unet zuilsguy Mongol hun bish gej helj bolohguy biz dee?

Harin nuguuteyguur heden myangan jiliin turshid hadgalagdaj irsen Mongol ahuigaas urgaj garsan unet zuils hotod amidraad, galuu shuvuunii mah ideheer ter chigtee alga bolchihdog yum bish. Us murun shirgej, belcheer talhlagdaj baina geheer hot huduuguy, hugshin zaluuguy bugd l Mongol hunii baigalia hairladag zangaar zurh ni shimshirdeg. Mongolchuudiin ene ch unet zuiliig uls turchid uursudduu ashigtaygaar erguulseer udguu gadnii hurungu oruulaltiig shaldaa buuhad hurgesen gedgiig bugd medej baigaa baih. Tegeheer neg talaasaa Mongolchuudiin unet zuilsiig zuvhun hil, hel, mal gurav gedgeer tomyolood baih yum bol niigemd bolj bui asar ih uurchlult shinechleltiig uguysgesen hereg bolno. Nuguu talaasaa hotod turj usun, gadnii soyoliig uuriimshuulj bui shine uyeiinhen Mongolchuudiin ulamjlalt unet zuilsiig uguy hiij baina geheesee harin ch bayajuulj, orchin uyed ami buhtey bailgah arga zamiig ni haij erelhiilj baina gej oilgovol zohiltoy.

Gehdee end gants haramsmaar zuil ni ene bol jamaaraa yavaa uil yavts. Uneheer ter shinechlegdej bui unet zuils ni Mongolchuud bidnii hussen unet zuils mun uu? Tedgeer ni bidnii tsogtslooh gej zorij bui "humuunleg, irgenii ardchilsan niigem"-tey her zohitsoh ve gedeg asuultuudad harin hariulah tun hetsuu. Lav l minii medehiin ene talaar buh niitiin heleltsuuleg yavagdah ni bitgii hel system-teygeer ch bodoj baigaa tsuun bololtoy. Harin suuliin uyed ene talaar tsuun ch gesen chas hiisen ug helsen gants hun ni L. Sumati baih (haramsaltay ni tereer deerh heleltsuulegt ireeguy). Tuuniiheer bol:

I think the most important thing that Mongolians should develop in the next 20 years is their values. They should then project these values in their social and political lives. This is starting, actually, but rather chaotically. This is where Mongolian intellectuals should play an important role, but because of the transition to a market economy, we really lost a lot of people who could have contributed.
Minii huvid end Sumatigiin helj bui hoyor chuhal sanaatay ni sanal niilj baina: (1) Mongolchuudiin unet zuils gedeg bidnii huvid tsaashid husch bui niigmee tsogtsloohiin tuld zaaval hariulah yostoy asuult yum. Neg talaaraa ene ni yag odoo bidnii unet zuils yu ve gedgiig yamar neg heneerhelguygeer system-teygeer oilgoj avah yostoy haruulj baina. Harin nuguu talaaraa odoogiin bureldej bii bolson unet zuilsee tsaashid ali zugt herhen chigluuleh ve gedeg deer sanal negdej, Sumatigiin helsenchlen chuhal unet zuilsee "hugjuulsneer" jinhene utgaaraa hariulagdana gedeg ni haragdaj baina. (2) Ene dialogue-iig avch yavahad Mongoliin terguunii seheetnuud hamgiin chuhal uureg guitsetgene. Haramsaltay ni odoogoor ene sedveer gants eruul saruul zuil helj baigaa ni Sumati l baih shig baina. Busad ni tuunii helsneer zah zeeliin shuurgand ter chigtee orood yavchihsan bololtoy.

Tuesday, August 19, 2014

The Best Sentences I Read Today

Centuries ago in the North African desert tribal dancers would perform into the late hours of the night. On a rare night a performer would seemingly transcend what was humanly possible and the crowd would chant “Ala Ala Ala” in response meaning “by God by God by God”, because they could see God in the performer’s dance. As the custom eventually took root in Spain the pronunciation changed from Ala to the more modernly known Ole; chanted in bull fighting and flamingo dancing to this day. I’m sure you all can think of times when someone performed outside themselves. Lance Armstrong in the Tour de France, Michael Phelps at the 2008 Olympics, and the list goes on and on. I love to watch transcendent performances because like those in the North African desert; it gives me a glimpse of God. I’ve concluded that the only thing I love more about running than those moments when maybe I have given others, or hopefully will one day give others, a glimpse of God are those moments I feel God running in me. It’s hard to articulate, but when you experience it, you know it. Those moments that are typically effortful become effortless. The thoughts in your head melt away and all that’s left is joy, delight, and the satisfying sensation of performing outside of yourself.
from Olé by kourt + video of Ryan Hall training

Ian Bostridge's Rendition of Nacht und Träume



+ Simone Dinnerstein & Tift Merritt's version

Sunday, August 17, 2014

Our Best Chance of Taking Their Place

Tyler Cowen, the author of “An Economist Gets Lunch,” argued recently that, out of the dozens of restaurants in Washington, D.C., that aspire to be first class, only five to ten really are at any given time. A restaurant can be great for its first three to six months—as the chefs and the owners strive to make the best possible impression on diners and reviewers. But, “once these places become popular, their obsession with quality slacks off,” Cowen writes. “They become socializing scenes. . . . Their audiences become automatic.” [...] Social and economic mobility, in any system, is essentially slack arbitrage: hard work is a successful strategy for those at the bottom because those at the top no longer work so hard. By custom, we disparage the idleness of the idle rich. We should encourage it. It is our best chance of taking their place.
"Slackers: Alberto Salazar and the art of exhaustion" by Malcolm Gladwell

Saturday, August 16, 2014

An Escape from Fundamental Human Limitation

Ioanna Kohler: During a lecture you delivered at New York Law School, a student asked you what major you would recommend he select in order to become a lawyer. Your answer was quite surprising: you suggested that he choose “whatever major you want, as long as it has nothing to do with the law.” You, in fact, studied philosophy at Stanford and Oxford before studying the law at Harvard. How can the humanities or foreign languages be an asset for a jurist?

Stephen Breyer: It’s true, I’ve always thought that it was not particularly useful to study law as an undergrad. We are only allowed to live one life: it’s the human condition, there’s no escaping it. In my view, only by studying the humanities can we hope to escape this fundamental limitation and understand how other people live. Because literature, history, or philosophy all provide extraordinary windows on the world. Foreign languages, too, are fundamental.
"On Reading Proust" - Stephen Breyer, interviewed by Ioanna Kohler

Thursday, August 14, 2014

A Cross Either of Thought or Action

After all, a man's life must be nailed to a cross either of Thought or Action. Without work there is no play. When I am in the Socratic mood and planning my Republic, I make drastic changes in the education of the sons of well-to-do citizens. When they are sixteen or seventeen they begin to learn a craft and to do healthy manual labour, with plenty of poetry, songs, dancing, drill and gymnastics in their spare time. They can thus let off their steam on some thing useful. It is only when they are really thirsty for knowledge, longing to hear about things, that I would let them go to the university. It would be a favour, a coveted privilege, only to be given to those who had either proved their worth in factory or field or whose qualities and zeal were pre-eminent. However, this would upset a lot of things it would cause commotion and bring me perhaps in the end a hemlock draught.
from Winston Churchill, My Early Life: A Roving Commission (1930), "Chapter IX, Education at Bangalore"

Wednesday, August 06, 2014

Gobbets of the Day

One of the best dedicatory essays I read in a while (albeit almost half of the essay is a direct quote): "The Career of Leon Kass" by Harvey Flaumenhaft

[Leon Kass] is by rearing a moralist, by education a generalist, by training a physician and biochemist, by vocation a teacher-and student-of philosophical texts, and by choice a lover of serious conversation, who thinks best when sharing thoughts and speeches with another.
Also some of the passages in the essay are especially interesting in light of the two excellent films—Transcendence and Dawn of the Planet of the Apes—that came out recently:
In summer 1966, my closest friend had me read Rousseau's explosive Discourse on the Arts and Sciences, for which my Mississippi and Harvard experiences had prepared me. Rousseau argues that, pace the Enlightenment, progress in the arts and sciences necessarily produces luxury, corruption of morals, debasement of tastes, and eventually, loss of freedom. Soon after, I read Brave New World and C.S. Lewis's Abolition of Man. I acquired a new set of questions, more challenging than how genes are regulated: What is the relation between scientific or technological progress and the moral health of a community? How can we reap the benefits of technology without eroding our freedom and our dignity? Does the scientific account of nature and human nature tell the whole, or even the best, story about us? These questions have never left me.
Addendum: A theory of the allocation of a Nobelist’s time

Sunday, July 27, 2014

Person’s Very Being

There is, in London, a painting that moves me as much every time I go and see it. It is a self-portrait painted by the late Rembrandt. His later paintings are usually characterized by an extreme coarseness of stroke, rendering everything subordinate to the expression of the moment, at once shining and sacred, and still unsurpassed in art, with the possible exception of Hölderlin’s later poems, however dissimilar and incomparable they may be—for where Hölderlin’s light, evoked through language, is ethereal and celestial, Rembrandt’s light, evoked through color, is earthy, metallic, and material—but this one painting which hangs in the National Gallery was painted in a slightly more classically realistic, lifelike style, more in the manner of the younger Rembrandt. Old age. All the facial detail is visible; all the traces life has left there are to be seen. The face is furrowed, wrinkled, sagging, ravaged by time. But the eyes are bright and, if not young, then somehow transcend the time that otherwise marks the face. It is as though someone else is looking at us, from somewhere inside the face, where everything is different. One can hardly be closer to another human soul. For as far as Rembrandt’s person is concerned, his good habits and bad, his bodily sounds and smells, his voice and his language, his thoughts and his opinions, his behavior, his physical flaws and defects, all the things that constitute a person to others, are no longer there, the painting is more than four hundred years old, and Rembrandt died the same year it was painted, so what is depicted here, what Rembrandt painted, is this person’s very being, that which he woke to every morning, that which immersed itself in thought, but which itself was not thought, that which immediately immersed itself in feelings, but which itself was not feeling, and that which he went to sleep to, in the end for good. That which, in a human, time does not touch and whence the light in the eyes springs. The difference between this painting and the others the late Rembrandt painted is the difference between seeing and being seen. That is, in this picture he sees himself seeing whilst also being seen, and no doubt it was only the Baroque period with its penchant for mirrors within mirrors, the play within the play, staged scenes and a belief in the interdependence of all things, when moreover craftsmanship attained heights witnessed neither before nor since, that such a painting was possible. But it exists in our age, it sees for us.
From Karl Ove Knausgård's Min kamp. Første bok